دسترسی ها

به گزارش افق نو آران و بیدگل؛ علیرضا نمکی فعال رسانه و تحلیلگر مسائل سیاسی در یادداشتی اختصاصی در نقد اظهارات حسن روحانی و محمدجواد ظریف در موضوع مذاکر بیان کرد: با وجود اتمام جنگ ۱۲ روزه اخیر، دوباره بحث لزوم تعامل با جهان و پیگیری مسیر مذاکره از سوی مقامات سابق مطرح شده است. حسن روحانی اخیراً اظهار داشته است: «نمی‌توانیم بگوییم ما در شرایط فعلی نمی‌توانیم با دنیا مذاکره کنیم… او گفته نجنگیم! تسلیم نشویم اما راه دیگری را پیدا کنیم، یعنی راه تعامل را پیدا کنیم، در پی بحث برد-برد باشیم!»

نمکی در ادامه نوشت: این تاکید بر «تعامل برد-برد» که پیشتر با شعارهایی نظیر «معامله عزتمندانه» نیز همراه بود، از سوی منتقدان به عنوان تکرار فرمول شکست‌خورده دولت تدبیر و امید تلقی می‌شود که نتیجه آن، گره زدن اقتصاد کشور به وعده‌های محقق نشده آمریکا بود.

همزمان، محمدجواد ظریف نیز در نشریه النهار به منتقدان مذاکره کنایه زده و گفته است: «کسانی که مذاکره را تسلیم می‌دانند، الفبای مذاکره را نمی‌فهمند.»

به عقیده نمکی، این دو سخن یک موضع مشترک را نمایان می‌سازد: تلاش برای مشروعیت‌بخشی مجدد به میز مذاکره با آمریکا و اسرائیل، و متهم کردن منتقدان به نادانی در «الفبای مذاکره».

تحلیلگر مسائل سیاسی تاکید کرد که واقعیت موجود با توهم «برد-برد» فاصله زیادی دارد. وی با اشاره به طرفین مورد نظر روحانی، یعنی آمریکا و اسرائیل، یادآور شد که آمریکا شروطی را تعیین کرده است که نه یک «تعامل»، بلکه دیکته‌ای برای تسلیم کامل است.

شروطی که نمکی ذکر می کند عبارتنداز:

غنی‌سازی صفر درصد؛ هدفی که حتی در برجام مطرح نبود.

محدودیت برد موشکی به ۴۰۰ کیلومتر؛ که عملاً توان دفاعی ایران را نابود می‌کند.

توقف حمایت از محور مقاومت؛ که بخشی کلیدی از استراتژی منطقه‌ای ایران است.

تعیین پیش‌شرط برای به‌رسمیت‌شناختن اسرائیل.

نمکی این سوال را مطرح کرد که «واقعا کجای پذیرش این شروط، «معامله عزتمندانه» یا «بازی برد-برد» است؟»

وی با استناد به تجربه برجام، که در آن امتیازات یک‌طرفه (نظیر محدودیت غنی‌سازی و بتن‌ریزی اراک) در مقابل وعده‌های توخالی غرب داده شد و نتیجه آن خروج آمریکا و تحریم‌های شدیدتر بود، این اصرار را تکرار توهم تاریخی خواند.

علیرضا نمکی در پایان تحلیل خود، فصل‌الخطاب این بحث را سخنان امام خامنه‌ای دانست که می‌فرمایند: «کسانی که دم از مذاکره با امریکا میزنند، یا از الفبای سیاست چیزی نمیدانند، یا الفبای غیرت را بلد نیستند؛ یکی از این دو است.»